Gisteren heb ik de atletiek-baan bekeken. Want vandaag was de baanwedstrijd van de hardloopclub. En ik ding mee naar de poedelprijs. Hoop ik.
Ik dacht dat het een soort grind was, maar het voelt aan als rubber. Zachter dan ik had verwacht. Krijg je na 500 meter brandblaren of valt dat mee? En loop je op blote voeten anders op zo’n baan dan op asfalt?
Allemaal vragen die door mijn hoofd spelen. Ik stelde ze op de Facebookgroep voor blotevoeten renners, en verbaas mij over mijn intuïtie: inderdaad kan je er blaren van krijgen. Hoewel sommigen er 42 kilometer op hebben gelopen. Het motto is: let op je techniek, dan gaat het goed!
Vanavond was dan de baanwedstrijd van de hardloopclub: 1 km met tijdsregistratie. Eerst hadden we een gezamenlijke warming up.
Daarna startten de snelle lopers. En de gemiddelde lopers. En de iets minder gemiddelde lopers… tegen de tijd dat mijn startgroep aan de beurt was, was ik behoorlijk afgekoeld. Gelukkig was ik niet de enige blotevoetenloper die startte. Maar ja, Hans is way out of my league, die was er als zoef de haas vandoor.
Wat ik niet wist, is dat ik de eerste 600 meter aan kop heb gelopen van de groep. Toen riep ik ‘ik kan nog heel makkelijk praten, dus volgens mij gaan we niet zo hard’. Daarop kwam Jan – zeer ervaren atleet – naast me lopen, stelde voor te versnellen, en hij heeft me de volgende 300 meter gehaasd. 100 meter voor de finish moedigde hij me aan tot een eindsprint. Ik weet in retrospectief niet of die nou zo heel verstandig was, want ik ging wel héél hard. En mijn tijd… 4:57 (!). Ik was flabbergasted
Het voelde gisteren heel goed. Vandaag voelt het een stuk minder, pijn in mijn achillespees. Rustig aan doen. Maar hé, ik heb wel onder de 5 minuten gelopen. Enige nadeel is dat ik het mezelf nu wel lastig heb gemaakt om daar volgende keer onder te komen…
Geef een reactie